Waktu itu sekitar pertengah tahun 2017, aku sama beberapa temen kuliah lagi kumpul di salah satu kafe deket SMA komplek. Lalu dateng salah satu teman, dengan tergopoh-gopoh, menghampiri salah satu teman yang lain, meminta kunci kosan.
“Yampun ciii, abis dijemur kayak ikan apa gimana.”
“Darimana sih?”
“Anjir motoran PP kesana?”
Kita ngomentarin teman kita yang tergopoh-gopoh tadi ini. Kulit wajahnya menunjukkan ciri khas orang yang habis terkena paparan langsung matahari di pantai.
Begitu temanku ini pamit pulang duluan, aku berkomentar; “njir tekan pucuk ndunyo de’e” (njir dari ujung dunia dia)
Temanku yang lain ketawa.
Terus aku nambahin; “wes pucuk ndunyo, nyebrang pisan.” (udah di ujung dunia, nyebrang laut juga)
Wkwkwkwk.
Tanggal 31 Desember 2017 dini hari kemarin, aku udah kepikiran judul ini buat ngeblog. Waktu masih di atas kapal buat nyebrang ke pulau. “Gils, aku akhirnya juga pergi ke pucuk ndunyo.” batinku, wkwk.
Kenapa pucuk ndunyo? Simply, bcs it was soooooo faaarrrrrr and not easy to reach.
Kalau semisal aku berangkat seperti temanku waktu itu, motoran, mungkin akan banyak resiko yang terjadi. Apalagi banyak peringatan dari sana-sini kalau begitu banyak orang jahat di sepanjang jalan menuju yang namanya pucuk ndunyo ini. Bahkan peringatan pun datang dari warga lokal. That’s why, it was not easy to reach.






















